.
Ieder z'n eigen talenten

Ieder z'n eigen talenten

Opruimen, ik kan er niks van
Of om precies te zijn ik ben ik er zo goed in dat ik me helemaal verlies in het uitpluizen van spullen en ze onder te verdelen in zoveel categorieën dat ik vervolgens vastloop, te lang bezig ben en uiteindelijk als mijn opruimtijd erop zit de boel weer op een grote stapel beland. Een volgende keer dan maar verder.

Die volgende keer zie ik soms tegenop, omdat het de vorige keer zoveel werk was en het resultaat niet naar mijn tevredenheid was. Met als gevolg dat de stapel steeds een beetje verder aangroeit. Perfectionisme heeft een keerzijde. 

Daarom vroeg ik hulp
Er zijn namelijk mensen die wel kunnen opruimen.

“Echt waar Eveline?...Vertel me eens iets nieuws.”

Voor jou is het misschien een open deur, maar voor mij was het op een gegeven moment wel een eureca oplossing. In plaats van zelf door te modderen omdat ik vond dat ik het zelf moest kunnen, vraag ik nu hulp aan iemand die het kan. 

Mijn reddende engel
Na twee interne verhuizingen vond ik mijn huishouden een chaos en ik wist niet meer waar te beginnen. Mijn tante was mijn reddende engel. Ze heeft me een periode geholpen met opruimen en herstructureren van mijn huishouden. Ik hielp natuurlijk mee. Het was gezellig om het samen te doen en ik leerde van haar hoe ze bepaalde dingen deed. Daar heb ik nu, jaren later nog steeds plezier van. Het belangrijkste wat ik nu doe is onderhouden van het systeem wat we toen samen hebben bedacht.

Opruimen is nog wel een beetje `dingetje`. Het gaat me nog steeds niet heel makkelijk af. Ik weet nu wel wat ik moet doen, dat scheelt een stuk. En als het me weer boven het hoofd dreigt te groeien dan aarzel ik tegenwoordig niet meer. Ik vraag op tijd om hulp. Nu meestal bij mijn moeder of een vriendin. Zo houdt ik het bij en voorkom ik dat het uit de hand loopt.

“En wat wordt ik daar wijzer van Eveline?”

 Ik heb andere talenten
Al is opruimen niet een talent van me waar ik je blij mee kan maken. Ik kan jou wel heel goed helpen met het beter begrijpen van je hond. Uitleggen kan ik ook heel goed. Ik heb tenslotte in het onderwijs gewerkt. Zo hoef je niet in je eentje door te modderen en het wiel zelf uit te vinden. Ik geef je de handvatten waarmee jij aan de relatie met je hond kunt werken. Als er een eenmaal goede basis is kan je die zelf onderhouden. En wanneer het nodig is help ik je weer even met de puntjes op de i te zetten. Je hoeft het niet alleen te doen. 

Je hoeft het niet alleen te doen
En die stapeltjes?
Die zijn er nog steeds wel. Ik ben echt niet perfect geworden in opruimen. En dat hoeft ook niet, gelukkig maar. Ze zijn wel veel minder groot. En dat allemaal omdat ik tegenwoordig vind dat ik het niet alleen hoef te kunnen oplossen. En dat gevoel gun ik jou ook.

De herfst van haar leven

De herfst van haar leven

Niet zo soepel meer
“Hij kan het nog best zelf!” hoor ik mijn klanten vaak zeggen. De hond crasht intussen halverwege de sprong omhoog op de rand van de achterbak en hijst zich met moeite omhoog de auto in. 

Over haar grenzen gegaan
Terwijl ik met mijn hond Anne aan het wandelen ben overdenk ik die woorden. Het is herfst en er dwarrelen gele blaadjes om ons heen. De regen tikt zachtjes op mijn capuchon en de wind zorgt ervoor dat de haartjes op mijn rug rechtop gaan staan. Ik loop met Anne over een landweggetje. Zoals gewoonlijk loopt ze stukje voor me uit en stopt even om aan een graspol te snuffelen. Drie meter verderop schiet er een haas uit het gras weg. Anne bedenkt zich geen moment en zet de achtervolging in. Ze reageert niet als ik haar roep. Halverwege het weiland geeft Anne het al op. Ze kan echt niet meer zo hard en zo lang rennen als 3 jaar geleden. Ik weet zeker dat ze door deze actie over haar grenzen is gegaan en straks stijf uit haar mand zal komen.

Ze gaat achteruit
Anne wordt over twee maanden alweer 13 en haar gehoor begint haar in de steek te laten. In het begin dachten we nog dat ze ons wel hoorde, maar negeerde wat we zeiden. Inmiddels is wel duidelijk dat ze behoorlijk doof is. Ze reageerde soms niet eens als we haar riepen voor een wandeling. Haar eens zo donkere vacht is grijs en haar buik is al bijna helemaal wit. Haar ogen krijgen al iets een blauwe waas. Een teken dat ze minder ziet. Ook wordt ze stijver. Ze staat soms moeizaam op als ze heeft liggen slapen. In de auto springen lukt alleen nog als ze een aanloopje neemt en de sprong niet te hoog is. Soms is ze in de war en snapt ze bijvoorbeeld niet meer dat ze haar hele leven al even moet wachten op de mat op een “toe maar” voordat ze mag beginnen met eten. Het is per dag verschillend hoe het gaat. De ene dag gedraagt ze zich nog als een jonge, zij het ietswat stijve, speelse hond. De andere dag is het net een oud besje. 

Aanpassingen
Het valt niet mee om je hond ouder te zien worden. Toch pas ik mijn verwachtingen aan haar aan. In de praktijk betekent het dat ze niet meer op alle plekken los kan lopen waar dat vroeger wel kon. Ze loopt namelijk graag een eindje voor me uit, maar ze hoort me niet meer altijd waardoor ik haar niet in alle situaties terug kan roepen. (Weet je nog van die haas?)
Bij het instappen in de auto helpen we haar door haar een aanloopje te laten nemen, en we staan klaar om haar te helpen door haar een kontje te geven. Met het uitstappen moet ik haar extra begeleiden om te voorkomen dat ze met een reuzensprong de auto uit gaat. Als ze een wat mindere dag heeft, tillen we haar met beleid in de auto. Als het nat en koud weer is, trek ik haar een functionele hondenjas aan om haar lichaam te ontzien. Rond etenstijd gaan we met haar om alsof ze weer pup is door haar opnieuw uit te leggen wat we van haar verwachten. 

Genieten van wat er nu is
Anne is in de herfst van haar leven. Al denk ik liever niet teveel na over het naderende levenseinde van Anne, toch vind ik het ook een mooie levensfase. Door me aan haar nieuwe behoeftes aan te passen kunnen we samen genieten van wat er nu is. Net zoals de herfst met het verkleurende en afvallende blad zijn mooie kanten heeft, heeft de levensfase van oudere honden zijn eigen charmes. En terwijl Anne en ik onze herfstwandeling afmaken wens ik jou en je hond toe dat jullie ook mogen genieten van wat er nu is. Ook al kan hij het niet meer ‘nog best zelf’. En een loopplank of tillen mogen daar deel van uitmaken.

Winter foto gemaakt door cookie_studio - nl.freepik.com

Intocht Sinterklaas

Verlanglijstje voor pakjesavond
Sinterklaas is weer aangekomen in ons land. En daarop vooruitlopend heeft onze oudste zoon alvast gewerkt aan zijn verlanglijstje. Hij schrijft daarbij alles op wat hij graag zou willen hebben of eigenlijk gebruikt hij daarvoor het winkelmandje van de welbekende blauwe internetwinkel. Dat de echte Sinterklaas niet meer bestaat weet hij al van kleins af aan. Het raadsel wie de hulp-Sinterklazen zijn die cadeautjes kopen is sinds dit jaar pas opgelost.  Gevoed door enthousiasme, en niet gehinderd door de vraag of het haalbare cadeautjes zijn voor zijn eigen hulp-Sinterklazen, groeide zijn verlanglijstje gestaag en inmiddels staat er voor een kleine 2000 euro aan de meest prachtige spullen op. 

Verlanglijstje bij aanschaf van een hond
Volwassen mensen maken zelf ook weleens een verlanglijst. Misschien doe je dat zelf ieder jaar voor kerst of sinterklaas of juist niet, omdat je je graag laat verrassen. 
Grote kans dat je in ieder geval een verlanglijstje maakte toen je besloot om een hond te nemen. Wat er vaak op dit verlanglijstje staat, is dat de hond de volgende dingen moet:
• een kindervriend zijn: de kinderen en hun vriendjes mogen alles met hem doen
• goed en vlot luisteren
• niet te veel blaffen of niet blaffen als dat niet gewenst is
• lief doen tegen andere honden
• goed omgaan met andere dieren
• meelopen aan de lijn zonder te trekken, netjes meelopen zonder lijn
• niets stukmaken in huis
• sociaal zijn naar zo’n beetje alle mensen

Verlanglijstje pakt in werkelijkheid misschien iets anders uit
Als de hond er eenmaal is, blijkt de realiteit wel eens anders te verlopen. 
Hoe goed je je terriër ook went aan andere dieren, het kan zijn dat hij in een onbewaakt moment voor het hok van het konijn van het buurmeisje staat te blaffen. Of wat denk je van die hond die iedere keer dat de poes naar binnenkomt er vol enthousiasme bovenop springt, waardoor de poes nu boven is gaan wonen? Misschien heb je een hond die toch is gaan uitvallen naar andere honden, terwijl je naar allerlei losloopveldjes ging in de puppytijd om hem aan zoveel mogelijk andere honden te wennen. Net zoals niet ieder mens van kinderen houdt, zijn er ook honden die er niets mee hebben. En zelfs honden die heel veel toelaten van kinderen hebben zo hun grenzen in wat ze aankunnen. 

Zie je wat je hond nodig heeft?
Misschien herken je dit wel. Misschien heb je een verlanglijstje gemaakt toen je een hond in huis nam, gevoed door enthousiasme en niet gehinderd door de vraag of het haalbare verwachtingen zijn. Zoveel honden zoveel verschillende karakters. Onze vaak (te) hoge verwachtingen zijn meestal bedacht vanuit ons eigen perspectief. We vergeten soms het perspectief van de hond mee te nemen.
Mijn zoon krijgt straks mooie cadeaus voor Sinterklaas – maar niet alles wat hij in zijn virtuele winkelmandje gegooid heeft. Zijn vader en ik leren hem om, stukje bij beetje, te blijven dromen maar mogelijkheden realistischer te schatten. En hondeneigenaren? Die begeleid ik om het standpunt, de emoties en de behoeftes van de hond leren zien. Zodat zij en hun hond nog heel lang plezier van elkaar hebben, met een haalbaar verlanglijstje. 

Niet iets doen

Niet iets doen

(mennen met jokertje)

Ik zie dat het spannend wordt
De voetjes van Jokertje, onze pony, roffelen ritmisch op het asfalt. In de verte van het landweggetje zie ik iemand bezig met een zitmaaier. Hij is voor Jokertje niet goed zichtbaar dus ik kan erop wachten dat Jokertje schrikt als we er langs rijden en de man ineens te voorschijn komt met zijn maaier. Ik betrap mezelf erop dat ik de leidsels al iets steviger en korter vast wil pakken om snel in te kunnen grijpen. Eerder deed ik dat standaard. Maar dan schoot Jokertje juist weg voor dingen die mij spannend leken voor hem. Voor me zie ik hem nu wakker om zich heen kijken, zijn oren attent maar niet gealarmeerd op zijn koppie. Me bewust van mijn eigen spanning kies ik ervoor om niet iets te veranderen in mijn eigen gedrag.

Actief ingrijpen 
Misschien ken je het wel. Je hoort de deurbel en nog voor je bij de deur bent staat je hond al blaffend klaar om de gang in te vliegen. Je laat je visite binnen en terwijl je hond tussen jullie door dartelt zeg je dat ze de hond vooral moeten negeren, omdat hij nog opspringt. Intussen zeg je tegen de hond dat hij “Nee, Laag, Laag, NIET Springen, Laag!” moet blijven of iets in die trant. Je visite zegt dat ze wel gewend zijn aan honden en dat het niet erg is als hij springt. Moedeloos van het gespring stuur je je hond naar zijn plaats. Waar hij of niet naartoe gaat of na 2 seconden alweer vanaf is om vervolgens rond je bezoek te draaien. Je doet een dappere poging om ervoor te zorgen dat je hond je visite met rust laat, door extra streng te klinken. 

Niet iets doen is wat anders dan negeren!
Vaak hoor ik het advies voorbijkomen om bepaald gedrag te negeren. Negeren van een springende hond is heel moeilijk. Hij komt in je persoonlijke ruimte en zijn nagels kunnen pijn doen of misschien wil je bezoek niet vies worden. Voor je bezoek is dit daarom heel lastig om uit voeren. Bovendien komt je bezoek doorgaans voor jou en niet voor je hond. Je hond had het intussen moeilijk. Niet met het bezoek zelf, maar omdat jij je ineens anders bent gaan gedragen toen de deurbel ging. 

Niet iets doen
In dit soort situaties kun je ook doen wat ik deed met Jokertje: actief niet iets te doen als je bezoek verwacht waarvan je weet dat ze vertrouwd zijn met honden. De deurbel gaat en je wacht even voordat je rustig opstaat. Je loopt – alweer heel bewust rustig - naar de deur. Als de mogelijkheid er is, vraag je je hond om in de kamer te wachten. Neem hiervoor de tijd om dit kalm te kunnen doen. Je ontvangt je bezoek in de gang en vraagt ze om binnen te komen. Je nodigt ze uit om te gaan zitten en biedt ze iets te drinken aan. Intussen doe je niet iets met of aan het gedrag van je hond. Je visite komt namelijk voor jou en niet voor je hond. Intussen laat je aan je hond zien dat jij je niet ineens heel anders gaat gedragen op het moment dat er visite komt. 
Doordat je zelf rustig blijft laat je aan je hond zien dat jij je gewone voorspelbare zelf blijft. Ook op het moment dat er bezoek komt. Hierdoor zal je hond meer vertrouwen krijgen in jou en in het bezoek, waardoor hij na verloop van tijd rustiger kan blijven bij het ontvangen van bezoek. 

Veilig komen we samen verder
Met Jokertje passeer ik de man met de grasmaaier. Ik adem rustig in en uit en tel langzaam tot tien terwijl mijn handen de leidsels losjes maar waakzaam vast blijven houden. Niet iets doen zeg ik tegen mezelf, niets veranderen. Zijn oren richt hij strak op de grasmaaier en zijn voetjes roffelen in hetzelfde ritme verder op het asfalt. Samen kunnen we de wereld aan. Ook de mannen met zitmaaiers.